śnieg....

Czas na kolejną porcję ekshibicjonizmu....

Jesienną zadumę gwałtownie przerwała nawałnica białego puchu. Śnieg pokrył cały mój świat. Nie jestem gotowa na zimowe szaleństwo. Mam niezimowe oponki, niezimowe odzienie, niezimowe myśli. W duszy raczej wiosenna burza pełna błyskawic i grzmotów. A ten śnieg ni z tego ni z owego spadł, by ostudzić emocje. Marzenia zamrozić pięknym wzorem na szybie. Zepchnąć na plan dalszy (5 x dalszy) ciepłe myśli.
Wielkimi krokami nadchodzi czas długich zimowych wieczorów, w których jedynym ciepłym akcentem jest kubek kakao... Czas przedświątecznego sprzątania mojego małego świata. Czas pożegnań i postanowień. Czas refleksji nad przemijaniem. Czas, by wkroczyć w nowy świat.
Spadający ze ściany kalendarz bezlitosnym hukiem uświadomi mi po raz kolejny upływ czasu. Kolejny "level" przebrnięty z mozołem. Trzeba wylizać rany, podliczyć zyski (brak) i straty (oj!). Rzucić się z nadzieją na kolejne wyzwania, by za rok stwierdzić, że się nie potrafiło im sprostać.

A teraz rządzi Matthias Reim:
"Doch da war mehr
Wir hatten nicht den Mut, uns das zu sagen
Im Kopf stell' ich mir tausendmal die Frage:
War da nicht mehr für Dich und mich?
War'n wir zu blöd, es zu kapier'n
War da nicht mehr, um so zu enden,
Um aneinander zu erfrier'n?"